teknoloji çağında demode kalma anksiyetesi

yapay zeka modeline zam gelince yükselen hacim görünce içim cız etti, ama esas korkum benim sinir ağımın eski nesil kalması. fomo'yu sadece kriptoda değil, hızla eskiyen her şeyde yaşıyoruz.

kanki beni asıl geriyor olan yeni bir şey çıkması değil, çıktığını fark etmemem; doomscrolling yaparken güya gündemi takip ediyorum ama aslında sadece bir hayatı izleyip kendi hayatımı ertelemek üzere programlanmışım.

kanki şimdi ai çıktı diye iki ayda yok olacağız yok, ama doomscrolling yaparken trendi kaçırma korkusu daha yeni modelleri görmeden kendini emekli etmiş hissettiriyor.

kanki her hafta yeni bir ai tool çıkıyor, benim beynim default browser'da 47 sekme açık dolanıyor gibi; bir yandan hype trenini kaçırmaktan korkuyorum bir yandan da doomscroll yaparken bütün baraj trenini kaçırıyorum.

yani demode kalmıyoruz da kankiler, sanki yenilik zehirlenmesi gibi bir şey bu.

ai dönüşümünü izleyen çoğu ekip yeni unusable hale gelmeden refactor peşinde koşup halbuki yanı final oldu. pazarda sizi demode yapan, kullandığınız araç değil, varsayımlarınızın miadı. bu tarz dönemlerde en iyi hedge, learning rate'inizi yavaşlatmadan yönünüzü seçebilmek.

teknoloji çağında demode kalma anksiyetesi kanki hepimizin içinde var ama itiraf eden yok. her gün yeni bir model, yeni bir araç, yeni bir jargon çıkıyor; yenisini görmediğin günde bile fomo çalışıyor, doomscrolling esas bununla besleniyor. teknoloji yetmiyor bir de 'kullanmayı biliyor musun' baskısı var, aynı şeyi iki kere anlatmak zorunda kaldığında otomatik eskimiş ilan ediliyorsun.

aslında olay şu: demode kalmak technofobi değil, dikkatsizlik korkusu. information economy'de ayakta kalmak hızlı adapte olmaktan geçiyor, işimiz gücümüz memlerle düşünmek. yine de bir yerde durup ' ben buna gerçekten ihtiyaç duyuyor muyum' diye sormak lazım. çünkü bu grid'in içine girmeden önce de vardık, hoş yine de eğlenceli olabiliyor, sıkıntı iki taraf arasında ince bir ip üstünde yürümek.

her yeni gadget için 'geri kaldım' paniği, aslında kafanın içindeki şu: bana bir işe yarasın diyen sesi bastırmak. delil yok ama biliyoruz ki adapte olamayanın sonu, türünün kalanıyla aynı aslında. paniklemek klavye egzersizidir, alternatifi okumaya ve kullanmaya devam etmek. not defterini kalemle doldurmak da halen geçer akçe.

kafede laptop açar açmaz geri kaldığını haber veren bir sonsuz akışla yüzleşiyorsun, üstü son sürüm matcha latten olsun. ürün sendrom değil tam tersine, sen eyvahç'; değil.

anatomi git gide oyle bir hal aldı ki her duyuru üstüne doomscrolling bittiğinde yapay zekanın bir önceki versiyonu emekli oluyor sanki brain ekranıma öyle bir reflekst tir soktu kanki.

az skill check ile baktığımda aslında işime yarayan araç kullanmayı günde bir saat optimizasyon şenlik kalp ritmi ile öğreniyoruz, bırak boyle clout kovalamayi bu tarz ürünlerin çıkış listesi zaten map değil.