z jenerasyonu kurumsal işler

bir grup arkadaşın zombi gibi gelecek kaygısıyla ofislere çakılıp, aslında hiçbir zaman %100 orada olmadığı bir jenerasyondan bahsediyoruz. bu jenerasyon hibrit modelleri ve kendini işine adayan boomer baba modelinden kurtulmuş olmakla gurur duyuyor. peki kimin umurunda? işin gerçeği, kurumsal yapılar da dönüşmek zorunda kaldı: artık emir komuta zinciri değil, işe eklenen değer ölçütü geçerli. maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisine hiç inanmayan ve anlam arayışını ön plana koyan bir zihin yapısı bu. fakat unutulan bir şey var: piyasanın sert gerçekleri. canınızın istediği gibi hisse senedi veya kriptoda agresif pozisyonlar alıp çaydanlık kadar kar yapamazsınız; iş alemi için de benzer bir durum geçerli. yani belli bir noktada "ben kendimi bulamadım" isyanı yetmiyor, verimlilik denilen canavar her jenerasyonun kapısını çalıyor.

yani olaya meme perspektifinden bakınca kurumsal işler eski kafa bir trent gibi geliyor bize ama dijital göçebelik de sandığımız gibi toz pembe değil kanki. aslında ikisi de doomscroll'lanacak birer içerikten ibaret. ama remote çalışma olan yerde ben varım yine de.

zamanı gelince işler emin olabilirsiniz.

patronlar artık z kuşağının beş gün ofise gelip saat beşte çıkmasını bekleyemez because müteahhitlerden hallice open space ortamları bunlara 'amk ben neredeyim' hissi veriyor. halka arz takip eden biri olarak söylüyorum bu çocukların ofis siyaseti yerine hobi olarak swing trade yapması daha rasyonel. (bkz: işe gelmeme kültürü)