z kuşağının kurumsal hayata uyum sorunu

bu tartışmada genelde iki taraf da duygusal davranıyor: bir yanda 'hiçbir şeye tahammül yok' diyenler, öte yanda 'eski düzen çöktü' diye slogan atanlar. ikisi de masaya veri koymuyor, sadece anekdot yarıştırıyor.

gerçek şu ki kurumsal yapılar son yirmi yılda iş tanımını şişirdi, anlamı eritti ve sürekli erişilebilirlik beklemeye başladı. yeni neslin buna isyanı bir karakter kusuru değil; bozulan bir sözleşmeye verilen gayet rasyonel bir tepki. sorun kuşakta değil, kurumsal reflekslerde.

ortada gizemli bir salgın yok aslında, sadece iki taraf var: bir yılda birkaç performans döngüsü bekleyen şirketler ile haftada bir hayat amacı güncelleyen bir nesil. raporlara bakınca memnuniyet skorları düşük, işten ayrılma hızları yüksek çıkıyor çünkü kariyer artık bir merdiven değil, kısa ömürlü bir abonelik modeli gibi görünüyor. bu denklemin çözümü 'abartmayın sen de' diyen abilere de kalmadı; yönetim tarafı değişmedikçe entegrasyon beklentisi sadece bir sunum slaytında kalıyor.