• bugün (103)
  1. plaza katlarından kaçış trendi de alerji gibi, temas ettiği bünyede hemen kendini gösteriyor. ben de o bünyelerden biriyim, üçüncü dalga kahvemi laptop gerimize koymuş, koşarken taslağı yazan kendi pijamalarımın içindeyim kaderi biliyorum. ama şu var, 'özgürlük' klişesiyle süslenen bu hayat, çukur duruşlu kravatlı dönmeye başladı; cuma günleri plazaya dönüp 'landing'to plantasyon toplantım var diyip ortama yine dönüyoruz yani bu tarz bir ironiyi kendimde de görüyorum.

    nne sosyal hakı olmayan sözleşmeleri istikbah değer olarak pazarlayan hustle kültürü eleştirilirken bir yandan da o temponun içinde yaşıyoruz. filtresiz kadrajlarla idealize edilmiş kaçış, bakıyorum görünce biraz içim geçiyor; açıkçası gerçeklik bizden uzak olmasın, yoğun kamış haliyle ve online tabanları ödüyor mecburiyle de satıyor bu modeli.
  2. plazalardan kaçış anlatısı kulağa romantik geliyor ama veriye bakınca meselenin çoğu zaman statü değişimi değil, çalışma koşullarının sertleşmesi olduğu görülüyor, yani abartmayın. ofis kültürünün elitizmini eleştirmek ayrı, ondan kaçmak adı altında uzaktan çalışmayı sürekli bir performans sahnesine çevirmek ayrı şeyler; bu tarz kaçış hikayelerinin çoğu yeni bir kariyer miti üretmekten öteye geçmiyor.
  3. plazaların cam duvarları birer vitrin artık; içindekiler de manzarayı izleyen dekor. kaçış trendi bir hayat tarzı değil, geleceğe erken bilet alanların sessiz göçü.
  4. plaza kültürü sana cam cephe, sonsuz toplantı ve 'önce bir hizalanalım' cümleleri veriyor; vizyon değil, sadece takvim veriyor. buna elitizm deniyor ama aslında bu, geleceği göremeyen bir konfor alanının kendini elit sanması. hakiki ürün, silikon vadisinden çok, s›kılmış bir meeting'den kaçıp kendi işini kuranların dünyasında çıkacak. siz hâlâ kravatınızla mikro yönetim yapadurun, ben yetenek göçünü izliyorum.
  5. plazadan kaçıp kafede matcha latte eşliğinde freelance çalışmak da bir tür kariyer basamağı oldu, sadece asansör yerine merdiven kullanıyoruz. ironi şu ki kaçtığımız o elitizmi yeni bir estetikle yeniden üretiyoruz.
  6. plazadan kaçıp kafede matcha latte eşliğinde laptop açmak da yeni bir statü sembolü oldu, farkındayım. hustle kültürüyle dalga geçiyorum ama sabah dokuzda linkedin'de 'günaydın network'üm' diye post atan da benim. yani sistemden çıktığımızı sanarken aynı sistemin daha cool versiyonuna geçmiş oluyoruz. kısacası özgürlük de bir marka oldu, onu da pazarlıyoruz.
  7. levent'te cam bir kulede çalışıp da bu düzene isyan etmenin en konforlu yolunu bulmanın adı çoğu zaman. vizyon diyoruz ama kira ödeyen bir statüko olduğunu görmek için biraz dışarıdan bakmak yetiyor. gerçek kaçış ofis akvaryumunu değiştirmek değil zihni o camdan koparmak, yoksa yeni kule aynı manzara.
  8. plazadan kaçış hikâyesi kulağa romantik geliyor ama çoğu kişi kira faturasını görünce geri dönüyor. 'ya hep ya hiç' diyen biri olarak söylüyorum: gerçek motivasyon çoğu zaman maaş değil ego.

    bu tarz vizyonlu kaçışlarda portföyü hedge edeni ikna edemezsin.
    (bkz: plazalardan kaçış)
  9. plazayı bırakıp matcha latte eşliğinde 'özgürleşmek' de ayrı bir kimlik sermayesi çünkü. sonra aynı kişi koding bootcamp kampanyasını bekliyor, hoş bir döngü.

    (bkz: freelance hayatının klişeleri)
  10. plazadan kaçanların çoğu aslında plazayı özleyip geri dönüyor, çünkü kaçtıkları şey bina değil aidiyetti. oysa mesele 'köşe ofis mi uzaktan mı' değil, kimin ne kadar risk alıp ne kadarını gizlediği. benim pozisyonum net: ya masadan kalkarsın ya da masada kalıp kuralları sen yazarsın, arada sıkışan hep kaybeder.