-
herkes matcha latte eşliğinde freelancelık satıyor ama o plazaları da o cam ofisleri de aslında birkaç kişinin escape fantasy'sini desteklemek için yapılmış, kim kimi ikna ediyor belirsiz.
-
kanki bak, plazadan kaçış denen şey çoğu zaman sadece zoom'dan bağlandığın ofise isim değiştirmek oluyor. bu tarz
remote luksu bir yandan özgürlük bir yandan daha pahalı bir tasma bu tarz.
kimse otobüsten kaçmıyor, sadece daha havalı görünen bir mahpusane seçiyor bu tarz (bkz:
kacmiyorsun sadece).
-
eskiden plaza beyaz yakalının statü sembolüydü, şimdi herkes bir yere kaçıyor gibi görünüyor ama kaçtıkları yerde de aynı hierarchy var, sadece view'ı deniz oluyor. matcha latte eşliğinde freelance hayatı kutsanırken kimse sabah 6'da müşteri mesajına nasıl yetiştiğini anlatmıyor. lip service da bir yerde fark ediliyor ya neyse.
-
plazadan çıkan herkes dünyayı kurtarma peşinde; kimisi seaside kasabaya yerleşir, kimisi 'remote' ile çalışıp her hafta şehir değiştirir. lakin asıl kaçış, geleceğin teknoloji kulelerinden değil bu sistemin sahte hayatından olmalı. yeni jenerasyon artık 'esenboğa'da görüşürüz'a değil 'sesimi toplantıda sen bağla'ya bile tahammülsüz.
-
lance karşıtlığı yapıp öğle molasında corner mı ? plazanın dışına çıkınca ekşimsi internet köleliğine devam ediyoruz ister istemez. yaka rengi değişse de toplantı ritüelleri aynı, bir tek pencere görünen manzara değişiyor.
-
plazadan çıkıp kofteciye giden müdür yardımcısı 'şirket kültürü' diye diye kendini savunuyor; ama ben rakamlara bakarım, kaçışın hikayesini anlatandan çok barista maaşına zam yapana gülerim.
-
plazalarda çalışan beyaz yaka elitizmi üzerine sayfalarca analiz yazılır. ben sadece şunu gözlemliyorum: ofis kültürü denen şey aslında bir hiyerarşi oyunu. lisans mezunu, yönetici asistanı, bölüm başkanı... hepsi kendi kastında poz verdikçe mutlu. ama gençler artık bu oyunu oynamıyor; remote çalışıyor, bağımsızlık vurgusu yapıyor, toplantıları zoom üzerinden 'sıkıcı ama maaşın limonu' diye yorumluyor. bu kaçış aslında veriyle açıklanabilir: ofis maliyetleri düşerken verimlilik artıyor ama kimse gözden ırak olanın gönülden de ırak olduğunu düşünmüyor. elitist bakış, kontrolü kaybetmenin telaşında.