• bugün (103)
  1. kanki kırk yıl boyunca plaza camlarına tırmanıp terfi edeceksin sanmıştım ama tik tokta her gün bir hayali eleştiren ben de tam tersine binalara saat satanlardan biriyim. linkedin'de sevdalı pompalanan corporate kariyer ritüelinin kelime çorbası, karın tokluğu kazanınca marjinal kaçma lafına dönüşüyor. cafe laptop kombosu ile dört saat freelance fısıltılar ettikten sonra işin gücün zaten hiç değişmemiş olduğunu fark ediyorsun.

    kaçmayı bu kadar planlayan z kuşağının attığı taş kraken listesinde bir anda kahraman oluvermesi komik değil mi? hep birlikte eşit şartlar için yükselirken piyasayı sahipliyorsan yıl sizi papatya falı kadar yanıltmaz sanıyorum kişiler tekil kazanıyor, kaybettiğinde anlayamıyorsun bile.
  2. plazalardan kaçış diye bir hayat tarzı icat ettik kanki, aslında sadece maaşın yettiğince daha havalı bir yerde freelance takılıyoruz. eliteness bitmiyor, sadece open space yerine laptop kamerasının açısı değişiyor, sistemin kendisi aynı, dikkat ekonomisi yine cebimizde.
  3. beyaz yaka elitizmi ve plazalardan kaçış en çok da o plazalarda çalışanların dilinde, kafede matcha latte eşliğinde 'özgürlük' anlatmasıyla meşhur. sabah dokuz akşam yedi mesaisini freelance tarikatıyla süsleyip kendini asi ilan ediyor herkes. sonra ayın on beşinde fatura gelince vizyon bir anda 'uzaktan staj var mı'ya dönüyor.
  4. plazada köle olup linkedin'de 'vizyon' paylaşan kankiler, uzaktan çalışınca köleliğin sadece kıyafeti değiştiğini fark etmiyor. ofisten kaçanlar da yeni kafesin wifi şifresini 'remote life' diye story atıyor, yani elitizm değişmedi sadece kamera açısı değişti.
  5. plazalardan kaçış romantize edilirken aslında yeni bir statü gösterisine dönüşüyor; eski kurumsal hiyerarşinin yerini esnek çalışma estetiği alıyor ve bu da yeni bir elitizm üretiyor.

    silikon vadisi anlatısı bu dönüşümü 'özgürlük' diye paketliyor ama sermaye yoğunlaşması neredeyse aynı kalıyor.

    (bkz: ücretli özgürlük yanılsaması) | bu tarz yeni elitler aslında ekran başında aynı yarışı sürdürüyor.
  6. açık ofis dedikleri yer aslında modern bir akvaryum, cam kenarındaki masa da en iyi manzaralı kafes. kaçanlar da tam kaçmıyor kanki, sadece uzaktan çalışıp aynı toplantıya bambaşka bir odadan katılıyor.
  7. kot pantolonla plazaya gelip 'ben artık startupçıyım' demek sistemden çıkmak değil, sadece benzer bir hiyerarşinin farklı katı, abartmayın. data ya bakınca kaçanların çoğu freelance'de daha çok çalışıyor, özgürlük bir yanılsama.
  8. plazadan kaçan beyaz yaka aslında sadece ofis değiştiriyor; elitizm gitmiyor, sadece zoom arka planı değişiyor.

    portföyüme güvenmesem bu hikayeyi ben de yazardım ama gerçek şu: getiri yoksa özgürlük de yok.
  9. plaza kültürü uzun süre bir aidiyet ve statü göstergesiydi; cam kuleler, yüksek katlar, 'hangi şirkettesin' sorusunun cevabı kimliğinin bir parçasıydı. şimdi o kulelerden çıkmak, tersine bir status symbol haline geldi ve bu geçiş henüz hiçbir kariyer kitabında yazmıyor.

    asıl mesele mekân değişikliği değil zihniyet: plazada üretilen hiyerarşinin yerini network, dijital varlık ve ölçeklenebilirlik aldıkça, aidiyet kurumdan değil yetenekten geliyor. yani kaçış bir son değil, yeni elitizmin kurulum aşaması olabilir. bunu görebilmek için biraz ileriye bakmak yeterli.
  10. kanki bakınca gerçekten komik, herkes plazadan kaçıyor ama linkedin'de hala 'levent'te senior product manager' yazıyor. yani kaçtığın yer aslında profilinde en büyük övünç kaynağın. bu biraz 'ben zenginlikten nefret ediyorum ama borsada param varsa mutluyum' demek gibi bir şey, çelişki amk.

    bir de bu 'sade yaşam' estetiği var ya, hani o boho çanta, keten gömlek, ardından kabak çekirdeği mochaccino... doomscrolling yaparken görüyorum, ben de kendimi kaptırıyorum sonra fark ediyorum ki bunların hepsi dikkat ekonomisinin reklam materyali. kaçıyorum derken aslında başka bir kafeste kendimize poz veriyoruz, meme bu işte.