dating app sendromu

online flörtün getirdiği yorgunluğun ardında çok basit bir verisellesen gerçek var: sürekli seçenek bombardımanına tutulan insan beyni, en ufak bir hatada bir sonraki profile kayıyor. bu durum, ilişkileri hızlı tüketim nesnesine çeviriyor ve aslında yalnızlığı daha da derinleştiriyor. her eşleşme bir dopamin vuruşu, her ghosting ise küçük bir travma. chomsky televizyon yayınlarını bir 'dikkat manipülasyonu' aracı olarak analiz ederdi, bugün ise bu mekanizma tinder swipe'larına sıkışmış durumda. algoritmalar bizi en 'optimal' buluşmaya yönlendirirken, bir insanın iç dünyasını anlamak için harcanan altı değer saniyeye sıkışıyor. bu sistemde yalnız kalmamak mı mucize, yoksa bir eşleşmeyi uzun soluklu hale getirebilmek mi?