z kuşağı ve ofis sendromu

ofise gitmek yok, patrona hesap vermek yok, saat 9'da masada olmak yok. kurumsal hayatın katı hiyerarşisi bu jenerasyona fazla ağır geliyor. ama işin ironik tarafı evde doomscroll yaparken kira ödemek için freelance iş peşinde koşmak daha mı kolay samimi olalım. sirkülasyon fazla, bağlılık sıfır. şirketler de 'well-being' diye snack bar koyuyor ama maaşa zam gelmiyor.

z kuşağının ofis sendromu aslında saçma bir tanım, çünkü onlar zaten ofis ortdıbına hiç alışmadı ki. ben 10 yıldır ekran başında pozisyon alırım ve işin asıl sınavı fed'in faiz kararlarını tahmin etmek gibo bir şey. ofis sandalyesi değil soğukkanlılıklar önemli; her hava durumunda ayılar boğalarla kapışırken ofise gelen de kazancını alır.