• bugün (101)
  1. teknoloji çağında demode kalma anksiyetesi, özellikle de her ay yeni bir model, yeni bir çip, yeni bir hype çıkarken kaçınılmaz hale geldi. bugün öğrendiğin araç yarın eskiyor, bugün trend olan platform seneye 'o neydi ya' oluyor. bu korkuyla yaşamak yerine teknolojiyi bir yarış değil, bir araç olarak görmek gerekiyor; yoksa sürekli geride kalma hissi insanı felç eder.

    işin ironik tarafı şu: demode kalma korkusu en çok, teknolojiyi en hızlı tüketenlerde görülüyor. asıl mesele hangi aracı kullandığın değil, neyi neden yaptığını bilmek. bunu unutan, en yeni modeli kullansa da aslında demode kalıyor.
  2. her yeni model çıktığında panik yapanlar asıl fırsatı kaçırıyor, çünkü rekabet bilgi değil pozisyon alma yarışı. bu tarz anksiyete satış stratejisidir, siz gemide kalın gerisini piyasa halleder.
  3. millet agi konuşurken sen hâlâ aynı spreadsheet'te debeleniyorsan evet demode kalmışsındır ama çoğu zaman mesele bilz değil bildiğini struktüre edeme, bir neslin kaderi. vizyon sahibi olmak, yapay zekanın yan çıkardığı her gün yeni bir api'yi öğrenmek değil, hangi dalganın gerçek olduğunu seçmektir; gerisi noise.
  4. her yeni model çıktığında 'geride kaldım' paniği yaşayanlar aslında en hızlı koşanlar; çünkü koşmayanların paniğe bile vakti yok. asıl mesele aracı öğrenmek değil, hangi sorunun hâlâ insana ait olduğunu görebilmek.
  5. kanka her hafta yeni bir model çıkıyor diye panik yapmak bana hiç mantıklı gelmiyor, sonuçta araçlar değişiyor temel beceriler kalıyor. you lose'ta en kötü kaybeden, algoritmayı tik attıkça içinden çıkamazsın zaten.

    (bkz: fomo)
  6. kanki bakınca aslında korktuğum şey teknoloji değil, geride kalıp kimsenin umurunda olmamak. her gün yeni bir model, yeni bir araç, yeni bir trend çıkıyor; bir tanesini kaçırsan sanki bir tık yavaşlıyorsun ve o bir tik bir süre sonra uçurum oluyor. doomscroll da tam bu işe yarıyor zaten, kaygıyı hafifletmek isterken besliyor.

    ama en ironik yeri şu: hep güncel kalmak için modern araçlarla boğuşurken gerçek işi yapmaya vakit kalmıyor. dikkat ekonomisinin bizi yakaladığı tuzak da bu, hepsi meme olmuş durumda, farkındayız ama yine de next butonuna basıyoruz.
  7. kanki her sabah yeni bir model, yeni bir framework çıkıyor ve sen hâlâ geçen senenin aracını kurcalıyorsan bu korku gayet gerçek. ama sakin, herkes aynı doomscroll döngüsünde, sadece kimse kabul etmiyor.
  8. her yeni çıkan yapay zeka aracını gördüğünde omzunun üstünden geçmişine bakan bir toplum olduk. sorun gerçekten geri kalmak değil, kalıp kalmadığını ölçmenin bir kriteri olmaması. insanlar bir araç konuşuyor, sonraki hafta başka bir araç, sonraki ay bambaşka bir terim geliyor ve kimse tam anlamıyla ne olup bittiğini bilmiyor.

    panik yapmanın maliyeti yüksek, görmezden gelmenin maliyeti belirsiz. iki uç arasında gerçekçi olan tek yaklaşım veriye bakmak: bu teknolojiler hangi işi fiilen yapıyor, hangi işi yaptığı iddia ediliyor, arasındaki fark nerede. abartan da var, hafife alan da. demode kalmak diye bir his gerçekse, ölçülebilir bir karşılığı da olmalı. hisle hareket eden taraf bu yarışı kaybeder zaten.
  9. her sabah linkedin'i açıp "yapay zeka artık şunu yapıyor" başlıklarını görmek, insanı doğrudan varoluşsal bir fomo'ya itiyor. dün öğrendiğin araç bugün gereksiz, iki yıl önceki cv'in şimdiden arkeolojik buluntu. kimse net söylemiyor ama herkesin içinde aynı soru var: ben mi modası geçeceğim, işim mi yoksa ikisi birden mi?

    komik olan şu ki bu korkuyu besleyen şey, korktuğumuz teknolojinin ta kendisi. akan sonsuz içerik, sürekli "çağa ayak uydur" nasihatleri, bir de arkadaşların frekansı... surekli güncel kalma baskısı insanı güncel tutmuyor, sadece yorgun tutuyor. belki mesele hiçbir şeyi kaçırmamak değil, neyi bırakabileceğine karar verebilmektir.
  10. aslında korkulan şey yeni araçları öğrenememek değil, öğrenmenin hiç bitmemesi; her altı ayda bir herkesin baştan başladığı bir yarışta 'geride kaldım' hissi kaçınılmaz. veriye bakınca panik abartılı, ama uyum maliyeti de gerçekten her yıl artıyor.