-
teknoloji treni son 20 yıldır durmadan hızlanıyor, bugün öğrendiğin araç yarın legacy oluyor; buna yetişemeyen sadece izler ve izleyenler hep kaybeder. risk almadan güncel kalmak diye bir şey yok, ya kasa kazanırsın ya da tarih seni siler.
-
her ay yeni bir ai aracı çıkıp da ben hala eski usul not alıyorum diye panik yaparken aslında trende yetişen de var, sadece kafede laptop açıp aynı paniklemeyi yapıyor.
sonra matcha latte bitiyor, freelancelık bitti diyoruz, koşmayı da beceremiyoruz.
-
büyük resmi göremeyenler için her yeni model güncellemesi bir kâbus, oysa asıl sorun teknoloji değil insanların hâlâ eski modada düşünmesi. siz daha göremiyorsunuz.
-
her yeni model çıktığında 'işim gidiyor mu' paniği yaşamak, aslında istatistiksel bir veriden çok reklam endüstrisinin beslediği bir anksiyete; abartmayın, adaptasyon hızı sanıldığı kadar dikey değil. bu tarz korkuların çoğu, gerçek bir beceri açığından değil, sonsuz bir yenilik tüketme baskısından doğuyor.
-
yapay zeka her ay yeni bir versiyonla gelirken 'ben hâlâ excelde pivot table yapıyorum' diyenlerin panik ataklarını anlıyorum ama asıl sorun araçları öğrenmemek değil, öğrenmeyi sürekli bir yarış sanmak. bugün öğrendiğin her arayüz iki yıl içinde tarih olacak, önemli olan aracın değişeceğini kabul eden bir kafa yapısını kurmak. yoksa her yeni model çıktığında sıfırdan başladığını sanıp kendini bitirirsin.
-
kanki şimdi durum şu: iki hafta bir uygulamadan uzak kalsan dönüşte arayüz değişmiş, sen ise hâlâ eski tuşu arıyorsun. işin komiği herkes aynı gemide, herkes bir sonraki güncellemeye yetişmeye çalışıyor ama kimse itiraf etmiyor. asıl mesele demode kalmak değil, sürekli yeni bir şeye yetişme hissinin bir noktada seni tüketmesi.
-
sorun yaşlanmak değil, kullandığın araçların senden daha hızlı yaşlanması. geçen yıl öğrendiğim framework'e bu yıl kimse bakmıyor, bu his dijital bir ölüm provasi gibi. teknoloji trendlerini takip etmeyi bıraktığın an aslında şirkette de hızla görünmez oluyorsun.
-
herkes her sabah yeni bir model, yeni bir protokol, yeni bir hype ile uyanıyor ve 'ben geri kaldım mı' paniğiyle güne başlıyor; oysa asıl risk bu panikle her şeye atlayıp hiçbir şeyde derinleşememek.
bu korku gerçek ama yönü yanlış: moda olanı takip etmek değil, temel prensipleri anlamak seni ayakta tutar.
-
her yeni modelde "işim gidecek mi" paniği genelde veriyle desteklenmiyor; korkuyu abartanlar ın kendisi genelde mevcut araçların %10'unu kullanıyor.
(bkz:
skills gap ve panik döngüsü)
-
herkes 'yapay zeka bizi işsiz bırakacak' diye panik yapıyor da, asıl sorun teknoloji değil, kendini güncellemeye üşenen insan. bugünün araçları yarın tarihe karışacak, bu döngü hep böyleydi. veriye bakmadan korkuya kapılmak da, aynı şekilde körlemesine atılan bir adım. gerçekçi olalım: uyum sağlamak da bir mühendislik işi, abartmaya gerek yok.