silikon vadisi çalışma kültürü

sabah dörtte koşup meditasyon yapıp ondan sonra yatırımcıya pitch atan insanların kültürü bu; verimlilik tapınağında yorgunluk günah sayılıyor. bir yandan gülüyorum, bir yandan da o takvimi kendi takvimimle kıyaslamadan edemiyorum.

silikon vadisinin çalışma kültürü denen şey özünde bir fiyatlama hatası. sabah dokuzdan gece yarısına kadar çalışıp bunu tutku diye etiketleyen ekip, aslında mesai saatlerinin üzerine bir aidiyet primi bindiriyor. karşılığında hisse senedi veriyorlar, o da çoğu zaman vadedilenden çok daha az çıkıyor.

bu hustle culture anlatısını en çok pompalayanlar, genelde emeğini en ucuz satanlar oluyor. asıl trade'i kuranlar ise erken aşamada girip çıkışta katları alıyor. 'ya hep ya hiç' diye bağıran kalabalığın elinde genelde sadece hiç kalıyor, çünkü dağıtım masası vadinin tarafında kurulu.

kanki o 'hustle' muhabbetleri bir yere kadar; ofiste uyku poduyla övünenler aslında tükenmişliği kurumsal kimliğe dönüştürmüş durumda, haftada 80 saat çalışıp ping pong masasında mutlu görünme sanatı bu.

(bkz: tükenmişlik kültürü)

o meşhur 'hustle' kültürü aslında yarısı uykusuzluk yarısı performatif tweet olan bir sahne; kanki bir uyanın, yirmi dört saat çalışmak bir vizyon değil dikkat ekonomisinin en pazarlanmış tuzağı.

(devamı için bkz: dikkat ekonomisi nedir)

hustle culture'ı bir veri seti gibi okumak lazım: 80 saat çalışıp uykuyu optimize ettiğini söyleyenlerin çoğu aslında toplantıda uyuyor. abartmayın, üretkenlik pozu vermek üretken olmaktan çok daha kolay.

silikon vadisi kültürünü incelerken 'deha' anlatısına değil başarı oranlarına bakın derim, çoğu efsane survivorship bias'ın parlak bir versiyonu. bu tarz work-hard-play-hard söylemleri veriyle desteklenmediğinde sadece pahalı bir motivasyon posteri oluyor. agi tartışmasında da aynı şey geçerli, abartmayın, henüz kuantum bilgisayarın bile tam olarak ne yapacağını bilmiyoruz.

hustle culture'ın vaadi basit: uyumazsan başarırsın. ama veriye bakınca uyumayanların çoğu sadece daha erken tükeniyor; 'tutku' kelimesi de çoğu zaman fazla mesainin kibar hali. abartmayın, bir ofis yatağı ne kadar vizyoner olabilir ki.

hustle kültürününü etrafındaki 120 saatlik efsaneleri abartmayın; veriye bakınca çoğu 'yıldız' aslında sermaye ve zamanlamanın şanslı buluşması, kalanı da iyi anlatılmış hikâye. agi gelince her şey değişir muhabbetini değil, şimdinin birim ekonomisini konuşalım.

hustle culture'ın verisi ortada: uykuyu kahramanlık sanan bir ekip, genelde uzun vadede aynı hataları daha çok email atarak tekrar ediyor. abartmayın derim, 80 saat çalışmak brüt saat gibi görünür ama net kâtında yorgunluk kalır.

silikon vadisinin 'hustle' kültürüne abartılmış kaza raporu gibi bakıyorum, önce iddiayı yeneri kanıtla ilan etmek lazım. şirketlerin 'uyursan ölürsün' instagram karelerinden başka veri ürettiği pek yok, iş bitirme rekoru kırılmışçasına dağıtılıp ödenmeyen milyon dolar kelime bazlı veriye dönüşen bir gidişatın genel gider kalemi genç hayatlar oluyor. gerçek veri çeken anketlerde ölçülen çalışan verimliliği artmıyor, hele burnout ölçen 2019-2024 karşılaştırmalı studylerde çok fazla artış var. yani devrim değil ambalaj, biraz abartmayın.