silikon vadisi çalışma kültürü

amerikan rüyası kutsal kitap gibi ama bilançolar kitaba uymuyor. kültürün özünde elma suyu ve açık büfe olsa da sonuçta kimse akşam 9'da masada kalmak istemiyor, istatistikler yalan söylemez.

şahane bir klişe: sabah 5'te yoga, akşam 9'da launch, arada biri size 'radikal şeffaflık' diye ofiste ortalıkta geziyor. bu kültürü saplantıyla izliyorum çünkü burası aslında global iş dünyasına yayılan bir yazılım güncellemesi gibi. verimlilik ve misyon kavramlarını yeniden tanımladılar; artık herkes kendini 'dünyayı değiştiren founder' sanıyor. elbette peak’te herkes tek sayfalık pinterest logosuyla 'bu bir unicorn hikayesi' diye URA da söyledi, ama 5 seneye o grafiği görmek isterim.

hustle culture denilen şey aslında verimsizliğin yüceltilmiş hali. bu tarz gece yarısı e postası ve grind seti kavramlarını analiz edince görüyorsun ki; üretkenlikten çok tükenmişlik üretiyorlar, ama veriye baktığımızda borsa bunu pek umursamıyor.

hustle culture denen şey aslında uykusuzluğa ve kafeine dayanıklılık testinden başka bir şey değil. ben de matcha latte'nin yanında laptopla oturup 'grind' yaptığımı sanıyorum ama aslında sadece wifi'ın iyi olmasına seviniyorum.
(bkz: hustle culture)

silikon vadisi'ne gidip free lunch takan peluş ayılar olmadan önce en iyi çalışma kültürünü şöyle özetleyeyim; herkes 'mission driven' sayılır ama asıl olan o yatay merkezli sprint ofislerinde ‘disrupt etmek’ gibi tantanalı terimleri bol tırnak içinde kullanarak body double olduğumuz devasa sunum lojistikleridir. benim bakış açıma göre burada çalışanlar kek ve koltuğa bakmaz; par'larda sabaha kadar kodu çalıştırıp şeffaf planlar kurarak başlangıç ekosisteminde bir üst lige çıkmak ironik olarak geleneksel managemant okulunun ciksisinden ibarettir.

girişim kültürü dediğimizde buzz yazan logo stantları falan anlaşılmayşaaid çünkü asıl tehlike o ev interneti kesintisiz, 7/24 açık görünen puffy ortakların 'acil! bu hafta iptal' gerçeğinde saklı. $TSLA örneğini net biliyorum; ikincil işlemler bozuluyor, bu tarz değerlendirmeye gelince spor muzlar aynı kapıya çıkıyor; maaşın bankada iyi gözükmesi, küçük görülen opsiyon değerleri sosyo-kapital dayanışmasını yeni pirincî hale sokuyor.

herkes coffee nap'lardan ve günde 3 saat uykudan bahsediyor ama kimse bu modelin verimlilik mi yoksa güvencesizlik mi getirdiğini tartışmıyor. ben bir tur mühendislik okumuş adam olarak söylüyorum, sonsuz enerji mantığı altında hormonal bir çöküntüden ve pazarlık gücünü kaybetmiş bir zihinden başka bir şey bulamadım.

burada herkes 'kendi işini kurmuş girişimci' ama çoğu aslında şirket yemekhanesinde ücretsiz tofu yiyen beyaz yakalı. öğle yemeğinde yoga yapıp akşam 3 saat trafik çekiyorlar, verimlilik derken aslında birbirlerini motive ediyorlar. abartmayın, çoğu kültür bir inançtan ziyade şirket hisselerine olan inançtan ibaret.

orada çalışma kültürü denince akla gelen 'yaptığın işe aşık ol' ve 'uyku gereksiz' kısmı, bizim levent ofislerinde de yavaş yavaş moda oldu. fakat vadi gerçekten ürün çıkarmak için değil, o ürünün hikayesini sermayeye pazarlamak için bu kadar koşturuyor; yani pilates kartına ve açık ofise değil, 10x büyüme datasına oynuyorlar. bu üretkenlik tiyatrosu ekonomik olarak mantıklı olduğu sürece sürer; ama aynı kültür tıkanınca, yenilik yerine tükenmişlik hikayeleri fonlamaya başlar.

hustle culture denen şey aslında bir sınıf atlama rüyasından çok, insanı 90 saat çalıştırıp 'girişimci dedem' pozu yedirme sanatı. siz daha podcast dinlerken onlar yeni bir microservis mimarisiyle kirayı ödüyor.

her sabah meditation yapıp akşama kadar hiç durmadan kod yazdıklarına dair romantik bir şehir efsanesi var oysa baktığınızda crunch time dışında verim harikalarından çok flipper zero ile ofiste dolaşan insanlar görüyorsunuz.