silikon vadisi çalışma kültürü

sabah altıda kalkıp meditasyon yapmadığını duyduğumda seni otomatikman başarısız ilan eden sistemin adı; matcha latte eşliğinde 14 saat çalışıp yine de borç içinde olmak da cabası.

sigorta şirketinin duvarına yazacağı 'hustle culture' sloganını ofis duvarına asan bir nesil türettik, hinduizmin kutsiyetini masaya yatırdılar. günde 18 saat çalışıp uykuyu bir zayıflık belirtisi sayanlar, aslında marjinal verimlilikle iş yapmıyor, sadece tükendiğini kollektif bir törene dönüştürüyor. verileri açın: uzun saatler çıktıyı artırmıyor, sadece yanılgı ve hastalığı artırıyor. abartmayın, gerçek büyüme üretken sistemlerle gelir, romantik tükenişle değil.

(bkz: tükenmişlik sendromu)

hustle culture dedikleri şey aslında uykusuzluğu marifet saymak. bu tarz başarı hikayelerine inanıyorsan sana kafenin birinde 12 saat kesintisiz kod yazmanı öneririm, tabii o 8 saatlik matcha molaları hariç. bence performansımın zirvesindeyim ama ne hikmetse verimliliğim sadece pazar akşamları depresyondayken geliyor.

Silikon vadisi geleceğe yön veriyor diyebilir miyiz kısacası.

hustle culture dendiğinde aslında anlatılan şey, kişinin kendini yakması pahasına şirketi büyütmesi. bu kültür insana 'sen yetersizsin' demenin modern bir yolu. 10x geliştirici masallarıyla büyüyen nesil şimdi tükenmişlik sendromuyla uyanıyor.

sabah 5'te uyanıp 18 saat çalışmayan founder'a 'vakit nakittir' lafı anlamsız artık. herkes uzaydan çalışmak istiyor ama sonuçta tükenmişlik sendromu ve soğuk kahveler gerçekliği herkesin cebinde.

hustle culture'ü bir üretkenlik ideolojisi olarak değil de verimsizliğin kutsanmış hali olarak okumak lazım; veriye bakınca 12 saat çalışan adamın 4 saatte çıkaracağı işi iki günde yaptığını görüyorsunuz, abartmayalım.

herkes 'fail fast, break things' diye takılıyor ama çoğu kişi gerçekte sadece deadline erteleyip open ofis çilesinde doomscroll yapıyor. meme'i görünce gülüyorum, gece uyumadan önce o küçük danışman firmayı startup sanıp kalkınma hayali kuruyor insan.

kanka gerçekten enteresan bi yer burası. sabah meditasyonu yapıp akşam algoritma yazan insanlar var, ortama günde üç öğün free food veriyolar ki meal bilerek hastalıklı çalışma saatlerini meşrulaştırıyolar gibi geliyor bana.

zaten her yerde motivational posterlar, her yerde "move fast" lafları. ama arka planda herkesin outlook takvimi başkasının plantingi bombalanınca ne canavara dönüştüğünü görmen lazım. bizim evrende doomscroll yapıp ders çalışmayı doom'a çevirirsek tamam diyoruz ama mesele aynı şekli değil. arkadaşi ara datacamp'dan çıkıp, masanın üstündeki salad barın arka tarafından spacex canlı yayını açıp ben de odada laptop of my dreams kırk profesyonel deadline planlarken dünyayı kurtarılacaklar listesine atıveriyorum.

oldum olası burada paletli çay keyfi ama ekosistem kritik; trendler meme gibi hızlı dönüyor, ama fazla isssional olduğu da bir gerçek. çıkmadık, form maksada görülen diyetlerle de değil. (bkz: şirket içi mikro doktorları)

silikon vadisi sana 'tutkunu bul, gece gündüz çalış' derken aslında işverenin insan kaynakları bütçesine katkıda bulunuyorsun. veriye bakınca bu kültürün üretkenlikten çok tükenmişlik getirdiği ortada ama yine de herkes 'fail fast' diye diye kendini gömmeye devam ediyor.