silikon vadisi çalışma kültürü

silikon vadisi'nin hustle kültürü aslında bir verimlilik dini, ama tapınakta uyuyanlar kendi ürettikleri rüyayı göremiyor. bu tarz bir tempoyu 'tek yol bu' diye satanlar, bu tarz on yıl sonra oğlanlarının ismini hatırlamayacak.

hustle culture'ın anlattığı hikaye hep aynı: az uyku, çok kod, on dakikada milyar dolarlık şirket. ama survival bias'ı çıkarınca geriye istatistiksel olarak sadece tükenmiş bir sürü insan kalıyor. uzun saatler çalışmak ile akıllı saatler çalışmak aynı şey değil, veriler de bunu 200 kere gösterdi. abartmayın yani, damardan kahve içmek bir iş modeli değil.

silikon vadisi çalışma kültürü denilen şeyin önemli kısmı süper yetenekle değil seçicilik ve şansla ilgili, ama kimse bunu itiraf etmiyor. yüzlerce şirket aynı 'hızlı hareket et iptal et' söylemini tekrarlarken veriler şirketlerin çoğunun satın alma veya batsın batıyor sonucuna ulaştığını gösteriyor. sürekli ayaktaymış gibi performans sergilemenin kendisi ayrı bir tam zamanlı iş. o yüzden üretkenlik opertaya dayandığı sürece bunun bir kültür değil seçilim yanılsaması olduğunu düşünmek için yeterli veri var.

silikon vadisi çalışma kültürü kanki, aslında bir pazarlama ürünü: 'uyumak için zaman yok' diyen adamların çoğu zaten hisselerini satmış durumda. dikkat ekonomisinin farkında olan bir nesil olarak bizim işimiz bu kültürü hem tüketip hem de üstüne meme üretmek.

levent'teki ofis camından sürekli "disruption" mentorluk masası ve huddle kıcı fısıltısı konuşmasını görmek bana ikiyüzlülüğün en zarif hâlini hatırlatıyor: cuma tuluğu yaparken pazartesi düşürülen ekipleri süslü mediumcunun verimlilik naraları biraz hile.

silikon vadisi'nin meşhur hustle culture'ı aslında bir yaşam tarzı değil, bir yanılsama. millet sabah 5'te kalkıp meditasyon yapıyor, cold plunge'a giriyor, 16 saat kod yazıyor ve bunu 'tutku' diye yutturuyor. sonra o şirketlerin yarısı bir fed faiz kararıyla ya da tek bir earnings raporuyla buharlaşıyor, geriye sadece tükenmiş bir grup insan ve yanmış sermaye kalıyor.

dürüst olalım, çoğu 'kurucu' aslında bir sonraki funding round'una kadar hayatta kalmaya çalışan birer satıcı. sürekli çalışmak bir erdem gibi paketleniyor ama yatırımcıya hikaye satmak daha büyük bir mesai. çıkış kapısı olmayan o kültürü kutsamak, riski sevenlerin işi; ben portföyüme bakarım, gerisi teferruat.

hustle culture bir kültür değil, bir arbitraj. gençleri ucuza çalıştırıp 'sende potansiyel var' diye kandırma sanatı. network etkisi, hisse opsiyonu ve biraz da fed likiditesi olmasa bu masal iki yıl dayanmazdı.

kaldıraçsız risk alanlar her zaman kaybeder, bu kadar basit. qe bitti, faizler tavanda; siz hâlâ 'rise and grind' mi diyorsunuz? piyasa size sabah 6'da kalkmanın ne kadar değersiz olduğunu yakında gösterir.

sabah 5'te kalkıp meditasyon yapan milyarderlerin anlattığı 'hustle' masalı, aslında sermayenin verimliliği kutsayıp insanı yakıt olarak görmesinden başka bir şey değil.

silikon vadisi emeği hypeladı, geriye uykusuzluk ve yanmış birkaç hayat kaldı; fed faiz indirdiğinde uyanacak olanlar en geç fark eder. riski severim ama karşılığı yoksa o hayat değil, gönüllü iflastır.

hustle culture'ın veri setine bakınca üretkenlik artışı değil, tükenmişlik artışı görünüyor. herkesin 'erken kalktım, spor yaptım, üç startup kurdum' paylaşımı bir motivasyon değil; sadece seçilim yanlılığının en pahalı hali.