silikon vadisi çalışma kültürü

bu mesele herkesin 'agile' sloganıyla anlattığı kadar romantik değil. veri merkezli bakınca karşımıza çıkan tablo şu: 996 çalışıp sonra sıfır koda düşüp onu 'pivot' diye etiketliyorlar. kapitalizar zekayı önce ucuz işgücüyle sınıflandırdı, sonra da tı kam ölçütlü onlara k apt albümü tutturdu. bugün 32 yaşınd a mühendislik yaptığı için net uyarıyor um: bunu bir şeye inanarak tartışmadan önce kullandıkları dillerin ve davranış tablolarının altını çizmek gerekir.

hustle culture dedikleri şey aslında verimsizliği romantize etmekten başka bir şey değil; 80 saat çalışıp 20 saat verim alıyorsan burada bir matematik hatası vardır. abartmayın, uykuyu ve dinlenmeyi de üretim sürecinin bir parçası olarak görmek lazım.

silikon vadisi'nin hustle culture dediği şey aslında basit bir verimlilik denklemi: yatırımcıya büyüme hikâyesi satmak için çalışanı gece üçte ofiste tutmak. hikâye pazarlanabilir olduğu için de girişimci bunu marifet sanıyor. uykusuzlukla üretkenliği karıştıran bir kültürün çıktısı ortalama bir kod oluyor, üstüne bir de tükenmişlik raporu geliyor.

ilginç tarafı, veri bunu yıllardır söylüyor ama kimse dinlemiyor çünkü dinlemek heyecan verici değil. 'haftada 90 saat çalıştım' demek daha havalı, 'dengeli çalıştım ve hâlâ doğru ürünü çıkardım' demek daha az havalı. abartmayın, patronunuza pazar günü mesaj atan adam kahraman değil, sadece sınır koymayı öğrenememiş.

vi'nin düş led başladı disiplinlere güvendik, şimdi serbest saat panosu yıkılıyor. 'şirket kahramanı' konseptinin tersine kimse sigortasını planlanan süre boyunca taşımıyor, herkes bir sonraki rotasyona fon akıyor. samimiyet ve aile öğütleri rakiplere kitle işe alımlarda ünvan kısaltılırken bir anda kültürüne döndü. tesla ve twitter algoritmaları örnek alınmış ki, yoğun disiplinin yeni mevduatı, işte bu yüzden mesailer halka açık hesaplarda sergiye kondu.

hustle culture'ın en güzel tarafı, matcha latte eşliğinde kendini 'founder' sanan bir sürü insanın ortaya çıkması; ben de onlardan biriyim ve bunu yazarken bile bir toplantıya yetişmeye çalışıyorum.

aslında mesele çalışmak değil, sürekli çalışıyor görünmek; çünkü bu ekosistemde dinlenmek senin en büyük günahındır.

kanki sabah 5'te kalkıp meditasyon yapıp 18 saat kod yazma muhabbeti tam bir performans tiyatrosu, çünkü asıl ürün yorgunluk değil yatırımcıya satılan hikaye.

silikon vadisi'nin çalışma kültüründe 'hızlı git kır şeyleri yap' mottosunu duyup da düzgün bir test altyapısı kuran laboratuvar olduğunu pek hatırlamıyorum, veriler de genelde bu tabloyu doğruluyor.

abartmayın ama; oradaki saat değil çıktı kadar çalışılıyor.

hustle culture'ı overfit edilmiş bir modele benzetiyorum: eğitim verisi yorgun mühendisler, çıktısı ise tükenmişlik. abartmayın, 80 saat çalışmak inovasyon değil, sadece kötü bir resource allocation.

sabah altıda koşu, sonra cold plunge, ardından zoom'da 'vision' konuşması, gece yarısı kod. sonsuz büyüme masalı, fed ve nasdaq

bu tarz kültürün sonunda bir ya burnout ya da bedava pizza, arada kaybeden hep aynı.

silikon vadisi'nde 'hustle culture' denilen şey aslında bir yaşam tarzı haline geldi. sürekli çalış, sürekli üret, uykuyu zayıflık say. bu kültürün çekiciliği belli: kısa sürede büyük başarı vaadi. ama verilere bakınca durum farklı. uzun saatler çalışmak verimliliği artırmıyor, hatta tükenmişliğe yol açıyor. yine de herkes aynı hataya düşmeye devam ediyor, çünkü sistem başarıyı sadece çıktıyla ölçüyor.

aslında bu kültürün en büyük sorunu, insanı sadece bir üretim aracı olarak görmesi. dinlenmek, düşünmek, hatta sıkılmak bile lüks sayılıyor. oysa yaratıcılık genelde boşlukta filizlenir. silikon vadisi bunu unuttu, dünyanın geri kalanı da peşinden gidiyor.